„Mam wiele trosk, piszę więc radosne opowieści”. LOUISA MAY ALCOTT
Przepraszam. Szukam biura Weekly Volcano
i pana Dashwooda.
Przyjaciółka poprosiła, bym pokazała panu jej opowiadanie.
Jeśli to się panu spodoba, napisze ich więcej.
To nie jest pierwsza próba?
Już sprzedała teksty do Olympic i Scandal.
Dostała też nagrodę za bajkę w Blarneystone Banner.
Nagrodę.
Tak.
Proszę usiąść.
Weźmiemy to.
Tak?
Po zmianach. Tekst jest za długi.
Ale pan wyrzucił...
Zadbałam o to, by grzesznicy odpokutowali.
Przez nasz kraj przeszła wojna.
Ludzie chcą, by ich bawiono, a nie prawiono im kazania.
Moralizowanie się nie sprzedaje.
Proszę wspomnieć o tym swojej „przyjaciółce”.
Jakie wynagrodzenie... Ile pan...
Za takie teksty płacimy 25-30 dolarów.
Za ten zapłacimy 20.
Proszę go wziąć i poskracać.
Mam powiedzieć przyjaciółce, że weźmie pan kolejny tekst, jeśli będzie lepszy?
Spojrzymy na niego. Niech będzie krótki i z ikrą.
Jeśli główną bohaterką będzie dziewczyna, niech na koniec wyjdzie za mąż.
- Albo niech umrze. - Słucham?
Jakim nazwiskiem przyjaciółka chce podpisać to opowiadanie?
Najlepiej żadnym.
Zrobimy tak, jak sobie życzy.
Cóż...
Miłego dnia.
Do widzenia.
Tak!
MAŁE KOBIETKI
PENSJONAT
Moja Beth bardzo by cię polubiła.
To pensjonat, a nie przytułek. Trzeba płacić czynsz na czas.
Dzień dobry, panno March.
Dzień dobry.
Pani płonie.
Dziękuję.
Pani płonie!
Dziękuję.
Mam podobny zwyczaj. Widzi pani?
Kitty i Minny czekają.
- To moje uczennice. - Pani wciąż pracuje.
Dla wyrobnika jak ja celem są pieniądze.
Nikt nie ma takich plam od atramentu tylko z żądzy pieniędzy.
Moja siostra Amy jest w Paryżu i dopóki nie poślubi kogoś obrzydliwie bogatego,
muszę utrzymywać rodzinę. Do widzenia.
Uważam, że to dekadenci zepsuli Paryż.
Francuzka sama nie podniesie nawet szczotki do włosów.
Amy, powiedziałam, że Francuzka sama nie podniesie nawet szczotki do włosów.
O tak. To prawda, ciociu.
Nie przymilaj się do mnie, dziecko.
Co napisała ta twoja niesforna rodzinka?
Matka nic nie pisze o Beth.
Powinnam wrócić, ale każą mi zostać.
Nic tam po tobie. Twoja siostra jest chora, a nie samotna.
Nie powinnaś wracać, póki Fred Vaughn ci się nie oświadczy.
I dopóki nie skończę moich kursów malarstwa.
Tak, tak.
Oczywiście.
- Zatrzymaj! Laurie! - Co ty wyprawiasz?
Laurie!
Amy!
Jak wyrosłaś!
- Miałeś być w hotelu. - Nie mogłem cię znaleźć.
- Źle szukałeś. - Nie poznałem cię, bo tak wypiękniałaś.
- Przestań. - Nie lubisz komplementów?
- Gdzie twój dziadek? - W Niemczech.
- Podróżuję sam, odpoczywam. - Flirtujesz i pijesz...
Nie mów matce.
Ścigasz jakąś dziewczynę po Europie?
Nie.
Nie wierzyłam, że Jo dała ci kosza. Tak mi przykro.
Nie przejmuj się.
Mnie nie jest przykro.
Amy!
Amy March, chodź tu w tej chwili!
Ciotka March.
- Chodź już. - Wygląda pani wspaniale.
Zabierzcie go ode mnie. Musimy jechać.
Przyjdź na bal sylwestrowy. Wszyscy tam będą, łącznie z Fredem.
Przyjdź po mnie do hotelu Chavain o 20:00.
Laurie! Strój odświętny! Cylindry i jedwabne kamizelki.
Założę najlepszą.
To Laurie.
Wiem.
Po 20 jardów niebieskiego i różowego jedwabiu. Ktoś je odbierze.
Meg, cudownie byś w tym wyglądała.
Znam dobrą krawcową.
Byłabyś najpiękniejszą żoną w Concord.
John musi mieć nowe palto, a dzieci nowe ubrania.
A żona Johna - nową suknię.
Nie mogę...
Nie mogę.
Tak się ucieszy, jak cię zobaczy, że zapomni o cenie.
To chyba nie jest aż taka ekstrawagancja.
20 jardów wystarczy?
Tak.
Bardzo dobrze.
50 dolarów. Co mi przyszło do głowy?
Mamusiu!
Moje kochane.
Idźcie się bawić.
Beth!
Beth?
Na zachód twa droga.
Idę więc na zachód!
Łaska i humor niechaj będzie z tobą.
Nic mi nie powiesz dla twojego pana?
Stój! Powiedz mi, proszę, co ty myślisz o mnie.
Ty myślisz, pani, żeś nie jest, czem jesteś.
Tak - i tak samo ja myślę o tobie.
I dobrze myślisz, nie jestem, czem jestem.
Słucham?
Mówię tylko po angielsku.
- Co pan mówił? - Zatańczmy.
Wiem, z kim chcę tańczyć.
7 LAT WCZEŚNIEJ
- Z kim, Jo? - Wiesz, że nigdy nie tańczę.
Dlaczego wszystkie nie możemy iść na przyjęcie?
- Włóż zwykłe buty. - Cisną.
Mój nos nie wygląda szlachetnie.
Mnie się podoba.
- Pokaż się, Jo. - Nie ruszaj. Już się czuję głupio.
- Naprawdę możesz ładnie wyglądać. - Nie chcę.
- Nie chcę iść, ale żal mi muzyki. - Zapamiętam melodie i ci zaśpiewam.
- Powinny tak dymić? - To wilgoć wyparowuje.
Pachnie jak palone pióra.
Zaraz zobaczysz doskonały loczek.
- Spalone! - Włosy odpadły?
- Przepraszam. - Co ty zrobiłaś?
Trzeba było mnie o to nie prosić.
Marmee! Nie mogę iść!
- Możesz! Pięknie wyglądasz! - Moje włosy!
Nie gap się, nie zakładaj rąk do tyłu. Nie mów „Do diaska!” ani „Kapitalnie!”.
Nie ściskaj dłoni, nie gwiżdż...
Meg March, pięknie wyglądasz. Chodź.
Meg.
Dziękuję.
Jest tak wcześnie. Nie.
Nie wiedziałam, że ktoś tu jest.
- Możesz tu zostać. - Nie będę przeszkadzać?
Nie. Nie znam tu wielu osób. Na początku dziwnie się czułem.
Ja też.
Panna March, prawda?
Tak, panie Laurence, ale wystarczy samo Jo.
A ja jestem tylko Laurie.
Nie tańczysz?
Nie wiem, jakie tu są zwyczaje. Większość życia spędziłem w Europie.
W Europie? Kapitalnie!
Nie powinnam używać takich słów.
Kto tak powiedział?
Meg, moja starsza siostra. Chodź.
To ona. Widzisz?
Dziewczyna w fioletowej sukni.
Bardzo ładna.
Dba o moje maniery, żeby tata był ze mnie zadowolony, gdy wróci.
Dokąd wyjechał?
Zgłosił się do armii Unii. Chciałam z nim jechać i też walczyć.
Nie mogę się pogodzić z tym, że jestem dziewczyną.
Jo, zatańczysz ze mną?
Nie mogę, bo...
Co się stało?
- Nie powiesz? - Nie.
Przypaliłam suknię. Widzisz?
A Meg kazała mi siedzieć, żeby nikt nie widział.
Możesz się śmiać. Wiem, że to zabawne.
Wiem, jak sobie z tym poradzimy.
- Co? - Moja stopa.
Skręciłam kostkę.
Jak dojdę do domu?
Trzeba zamówić powóz albo zostać tu na noc.
- Powozy są za drogie. - Ja was podwiozę. Mieszkam obok was.
Nie możemy się zgodzić.
- Proszę, jedźcie moim powozem. - Szkoda, żebyś wychodził tak wcześnie.
Zawsze to robię.
Nie masz wyboru.
To przez te buty.
Wielkie nieba! Co się stało?
- Nie może chodzić. Kuśtyka. - Wróciłyście.
- Jak było? - Miałyście spać.
Pomóżcie siostrze, a potem do łóżek!
Miejsce! Meg jest rannym żołnierzem.
Zwichnęłam kostkę.
Meg, pewnego dnia zginiesz przez tę modę.
Hannah! Przynieś lodu!
- Proszę wejść. - Mogę?
Przepraszam za ten chaos. Lubię piec w środku nocy.
Proszę nie zważać na bałagan, panie Laurence.
Wystarczy „Laurie”.
- Mogę nazywać cię Teddy? - Tak.
Dołącz do ich teatru, przyda im się aktor.
Jestem Amy.
Ale musiałbyś grać kobiety lub walczyć z Jo o role męskie.
- Bułeczka. - Dziękuję.
I lód. Jak twoje kostki, Laurie? Potrzebujesz lodu?
Nie, dziękuję pani.
Mów mi „mamo” albo „Marmee”, jak wszyscy.
Włożyłaś te różowe buty, tak?
- Jeszcze lodu? - Bo są ładne.
Czuję się jak dama, wróciłam do domu powozem,
a teraz usługują mi pokojówki.
NOWY JORK NAJLEPSZE NARZĘDZIA
Dla pisarki na poddaszu:
Postanowiłem ci to dać, bo tak bardzo podobała ci się dziś sztuka.
Te książki pomogą ci zgłębiać charaktery
i odmalowywać je piórem.
Bardzo chciałbym przeczytać to, co piszesz, o ile mi zaufasz.
Obiecuję oceniać uczciwie i tak inteligentnie, jak tylko potrafię.
Oddany ci, Friedrich.
- Napijesz się, Fred? - Chętnie. Dziękuję.
Przepraszam na chwilę.
Laurie.
Amy.
Czekałam na ciebie przez godzinę.
Czuję się przyłapany.
Amy, proszę cię.
- Chcesz wiedzieć, co o tobie myślę? - Mów.
- Gardzę tobą. - Dlaczego?
Bo możesz być dobry, szczęśliwy i użyteczny, a jesteś leniwy,
- pełen wad i nieszczęśliwy. - Ciekawe.
- Egoiści lubią mówić o sobie. - Jestem egoistą?
Tak, wielkim. Mając taką fortunę, talent, urodę i zdrowie...
- Urodę? - Podoba ci się to, próżniaku.
Masz tyle możliwości, a tylko mitrężysz czas.
Zmienię się dla ciebie, święta Amy.
Nie wstydzisz się takiej dłoni?
Nie.
Widać, że nigdy nie pracowałeś. A ten pierścień jest żałosny.
Jo mi go dała.
Naprawdę ci współczuję. Ale przejdź przez to z godnością.
Nie współczuj mi. Kiedyś sama tego doświadczysz.
Nie, bo jeśli ktoś mnie nie pokocha, nadal będzie można mnie szanować.
Czym się ostatnio zajmujesz, wielka artystko?
Może marzysz o tym, jak wydać fortunę Freda Vaughana?
Fred Vaughn, panie i panowie.
Bardzo cię przepraszam, Fred.
ILUSTROWANA GAZETA FRANKA LESLIE'EGO
To tylko opowiadania, oczywiście.
Ale pracuję nad powieścią.
A powieść...
będzie taka sama?
Tak. Jak na razie, przynajmniej.
Z podobnymi wątkami?
- Pojedynki i zabijanie? - To się sprzedaje.
- Czemu nie dajesz swojego nazwiska? - Mamie by się to nie spodobało.
Dla niej to zbyt brutalne.
A ja chcę ją wspierać finansowo, a nie martwić.
Nie podobają mi się.
Szczerze.
Myślę, że nie są dobre.
Ale...
wydrukowano je w gazetach, a ludzie twierdzą, że mam talent.
Też uważam, że masz talent, dlatego mówię tak otwarcie.
Nie stać mnie na to, by głodować dla pochwał.
Jesteś zła?
Powiedziałeś, że nie podoba ci się to, co piszę.
- Myślałem, że chcesz szczerej odpowiedzi. - Tak, chcę.
Nikt wcześniej tak z tobą nie rozmawiał?
Odrzucono mnie wiele razy.
Jest ktoś, z kim możesz szczerze rozmawiać o swojej pracy?
Kto cię uczynił wielkim kapłanem najwyższej prawdy?
- Nie jestem... - To dlaczego tak się zachowujesz?
Twoja reakcja świadczy...
Moja reakcja wskazuje na to, że jesteś nadętym bufonem.
Szekspir pisał dla mas.
Był wielki, bo w popularnych sztukach umiał przemycić poezję.
- Nie jestem Szekspirem. - Dzięki Bogu, bo już go mamy.
Skoro tak się na tym znasz, czemu sam nie piszesz?
Bo nie jestem pisarzem. Nie mam takiego talentu jak ty.
Nie masz. I zawsze będziesz krytykiem, a nigdy pisarzem,
i świat zapomni, że w ogóle żyłeś.
Na pewno tak.
Ale...
Nikt nie zapomni o Jo March.
Wierzę w to.
Nie jesteśmy przyjaciółmi. Nie jesteś moim przyjacielem.
I nie chcę słuchać twoich opinii, bo cię nie lubię.
I nie odzywaj się już do mnie. Dziękuję.
Josephine, to przyszło do ciebie.
Dziękuję.
Wracaj do domu, stan Beth się pogorszył. Mama
Beth.
Wesołych Świąt, świecie.
Wesołych Świąt!
- Już dawno wstałyśmy. - Pisałaś?
Pochłonęło mnie pisanie sztuki o zemście. Będzie trucizna.
- Bez trucizny. Są Święta. - Bez prezentów to żadne Święta.
- Bieda jest okropna. - Jedni mają
- tyle pięknych rzeczy, inni nic. - My mamy mamę, tatę i siebie.
Póki trwa wojna, taty mieć nie będziemy.
Chciałabym mieć pieniądze, służących i już nie pracować.
Mogłabyś być aktorką. Nie wszystkie z nich to upadłe kobiety.
Nie mogę być aktorką.
Najbardziej bym chciała mieszkać w Paryżu,
malować piękne obrazy i być najlepszą malarką na świecie.
A ty Jo, chcesz być słynną pisarką.
Ale gdy ona to mówi, brzmi to głupio.
- Mam się wstydzić marzeń? - Ja marzę o tym,
- byśmy byli w domu razem z mamą i tatą. - Beth jest idealna.
- A co z muzyką, królowo Bess? - Gram tylko dla nas.
- Nie możesz się ograniczać. - Mama proponuje Święta bez prezentów,
póki mężczyźni cierpią na wojnie.
Stać nas na to małe poświęcenie.
Nie baw się w mamę, kiedy jej nie ma.
- Jo. Zachowujesz się jak chłopak. - Bo to lubię.
- Nie lubię niegrzecznych chłopczyc. - A ja afektowanych dziewcząt.
Mój nos! Już źle wygląda.
Ja się dla was nie liczę, ale chyba nie chcecie, żeby mama was tak zastała?
Liczysz się. Jesteś nam dużo bliższa niż zła ciotka March.
- Och, Jo. - Gdzie jest Marmee? Umieram z głodu.
Jakaś biedulka przyszła po pomoc i mama do niej pobiegła.
Mogłaby pomagać tylko wtedy, gdy pora jest odpowiednia.
- Joanna i ja jesteśmy głodne. - Lalki nie są głodne.
Poprawiłam zakończenie, wykujcie to. Amy, idź po kostiumy.
Zrobiłam boską koronę. I pomalowałam stare buty na niebiesko,
więc będzie księżniczka.
- Moja melancholijna melodia tu pasuje. - Nowy monolog.
Piszesz tak piękne rzeczy, Jo!
- Jak Szekspir! - Nie całkiem.
Panno Malarko, przećwiczysz scenę omdlenia? Sztywno grasz.
Nigdy nie widziałam, jak ktoś mdleje,
i nie chcę się poobijać.
Jeśli się da, upadnę, jeśli nie, osunę się na fotel.
A Hugo niech sobie idzie na mnie z pistoletem.
- Hannah? - Nie zagram.
- Nic nie mówiłam. - Ale wiem, co chciałaś powiedzieć.
Musicie uklęknąć, tutaj.
Nie chcę klękać.
To nasza ważna scena, a nie będzie nas widać.
To moja scena.
I Meg powinna ją reżyserować.
Wesołych Świąt, dziewczęta.
- Marmee! - Wesołych Świąt!
Wspaniale, że jesteście takie radosne.
Jo, wyglądasz na zmęczoną. Pracowałaś w nocy?
Oczywiście.
Amy, pocałuj mnie. Dzięki, Hannah. Jak się mają moje córeczki?
- Jestem głodna. - Śniadanie!
- Zjadłabym konia. - Nie mów tak, Jo.
Co jest?
Co się stało?
Jest pewna uboga kobieta, pani Hummel.
Jej pięcioro dzieci śpi w jednym łóżku, żeby nie zamarznąć. Nie mają co jeść.
Dziewczynki, oddacie im śniadanie jako prezent na Święta?
Teraz powinnaś dodać, że tata by tego chciał.
Tak.
Dziękuję.
I dziękuję, panie Laurence, za zaproszenie do stołu.
Proszę bardzo.
Może uczyłby pan mojego wnuka oprócz matematyki także manier.
Mein Gott. Przyszły do nas dobre anioły.
Wróciłam.
Mam jedzenie, koce i swetry.
I trochę leków.
To moje córki.
Przywitaj się.
Jest chory.
Dziewczynki, rozpakujcie jedzenie.
Chcesz?
- Po co nam palce u nóg? - Chyba jeden odmroziłam.
Ktoś jeszcze odmroził palec?
Czy to wróżki?
Święty Mikołaj.
- Ciotka March. - Pan Laurence to przysłał.
- Dziadek Lauriego? - Tak.
Dlaczego?
Zobaczył, że oddajecie swoje śniadanie, i chciał, byście też miały święto.
- Myślałam, że to zły staruszek. - Jaki szczodry.
Jego wnuczek Laurie wpadł na ten pomysł. Wiem o tym.
- Powinnyśmy się z nim zaprzyjaźnić. - Boję się chłopców i tego dużego domu.
Jenny mówi, że pan Laurence wydziedziczył syna za to, że uciekł z Włoszką.
Jego wnuk jest sierotą i cały czas siedzi w domu ze swoim guwernerem.
To bardzo życzliwy człowiek, który stracił córkę,
kiedy była dzieckiem. A teraz też syna.
- Jego córka umarła? - Smutne.
- Laurie to romantyk. Jest pół-Włochem. - Prawie go nie znasz.
Ta uczta to nie moja zasługa, ale mam dla was niespodziankę.
- List! - Od taty!
- Tak chciałam z nim jechać. - Nie oddałybyśmy naszego jedynego brata.
Nieprzyjemnie się śpi w namiocie.
- Jo ukrywa przed nami łzy. - I co z tego?
- Czy tata wróci do domu? - Zostanie tam, jak długo będzie mógł.
A my nie będziemy go prosić o powrót przed czasem.
„Uściskaj i ucałuj je ode mnie.
Myślę o nich za dnia i modlę się za nie w nocy.
I w ich miłości zawsze znajduję pocieszenie.
Długi rok minie, nim się znów zobaczymy.
Powinniśmy ten rok czekania wypełnić pracą,
aby te trudne chwile nie poszły na marne.
Wiem, że będą cię kochać,
wypełniać sumiennie obowiązki,
dzielnie walczyć z przeciwnościami
i skutecznie pokonywać swoje słabości...
Klątwa czarownicy. Sztuka Jo March.
Niech będzie słodka i mocna. I niech szybko działa.
...a kiedy do nich wrócę...
Duchu, odpowiedz na moją piosenkę.
...będę jeszcze bardziej zadowolony i dumny
z moich małych kobietek”.
Brawo!
Przepraszam, pani przystanek.
Dziękuję.
Wyjechała? Dlaczego?
Nie wiem. Po prostu wyjechała.
- Ale nie powiedziała, że wróci? - Nie zwierzała mi się, profesorze.
Czemu tu siedzisz? Idź, odkurz coś.
Była najlepszą nauczycielką, jaką miały moje córki.
Wiem.
Ciężko wrócić do nauki po tak miłych Świętach.
- Żeby Święta były co dzień. - Albo Nowy Rok. To by była gratka.
Ale z nas niewdzięczne szelmy.
- Nie mów tak. - Lubię mocne słowa, które coś znaczą.
Muszę wrócić do szkoły, a nie mam limonek.
Dziewczyny wymieniają się kiszonymi limonkami, a ja się zadłużyłam.
To wystarczy?
- Skąd to masz? - Dziękuję.
Wiem, jak to jest czuć się gorszą od innych.
Spłacę tym dług. I rysunkami.
- Jakimi? - Nieważne.
Dobrze, że nie muszę chodzić do szkoły z tymi dziewczynami.
Spóźnię się.
Beth, po zakupach przerób rachunki i ortografię.
Sprawdzę to, jak wrócę do domu.
- Josephine! - Tak.
- Josephine! - Jestem.
Dlaczego przestałaś czytać Belshama?
Przepraszam. Będę czytać dalej.
Lepiej uważaj.
Pewnego dnia będę ci potrzebna i pożałujesz swego zachowania.
Dziękuję, ciociu, za pracę i twoją dobroć,
ale chcę sama sobie radzić w świecie.
Nikt sobie sam nie radzi.
Naprawdę.
Zwłaszcza kobiety. Muszą wyjść dobrze za mąż.
- Ale ty nie masz męża, ciociu. - Bo jestem bogata.
I nie roztrwoniłam pieniędzy. W przeciwieństwie do twego ojca.
Bogactwo to jedyny sposób na to, by nie wyjść za mąż?
Tak.
Kobiety mają mało możliwości zarabiania pieniędzy.
Nieprawda.
Możesz prowadzić dom uciech albo zostać aktorką.
To praktycznie to samo.
A poza tym masz rację.
Kobiety mają mało możliwości. Dlatego jestem ci potrzebna.
- Żeby wyjść za mąż. - Nie!
Żeby żyć lepiej niż twoja biedna matka.
- Marmee kocha swoje życie. - Nie wiesz, co kocha.
Twój ojciec bardziej dbał o dzieci byłych niewolników
- niż o swoją własną rodzinę. - Tak, ale miał rację.
Można mieć rację będąc głupcem.
- Myślę inaczej. - Nikt ci nie płaci za myślenie.
Wiem, że teraz nie zależy ci na małżeństwie.
Nie winię cię.
Ale w przyszłości chcę jechać do Europy.
Będzie mi potrzebna towarzyszka. Chciałabyś, żebym to ciebie zabrała?
Bardzo bym chciała.
Zatem czytaj.
I nie myszkuj mi tu.
Nie lubię tego.
- Lincoln? - Nie, mój ojciec dla niego walczy.
Mój tata mówi, że powinni zachować niewolników.
To niemoralne.
Wszyscy na tym skorzystali, Marchowie także.
- Dlaczego tylko Południe ma ponieść karę? - Wszyscy powinniśmy.
- Marchowie lubią błyszczeć. - Dobrze, narysuj pana Davisa.
Nie powinnam.
Spłacisz swój dług i dostaniesz limonki.
Panno March.
Siadaj.
Siadaj, Laurie.
Łacina to przywilej.
Musisz się tego nauczyć.
Nie mogę stracić tej posady. Wracaj do Cycerona.
- Tam jest dziewczyna. - Nikogo nie ma.
- Jest, panie Brooke. - Nie ma.
- O, jest dziewczyna. - Właśnie.
Coś ci się stało?
Jestem Amy.
- A ja Laurie. - Wiem.
Odwiozłeś moją siostrę po balu.
Ja bym nigdy nie zwichnęła kostki. Mam najmniejsze stopy w rodzinie.
Ale nie mogę już wrócić do domu, bo wpadłam w tarapaty.
Patrz.
Pan Davis mnie zbił.
Niech służba zakupi dla mnie ten obraz.
- Amy, jesteś tu? - Meg!
Moja dłoń.
- Jo. - Jakie bogactwo!
Bardzo boli.
Jesteś wielkim szczęściarzem.
- Książki to nie wszystko. - Dla mnie tak.
- Co zrobiłaś? - Pan Davis zbił mnie za rysunek.
Do diaska. Patrzcie.
To mój dziadek. Boisz się go?
Nikogo się nie boję. Mój dziadek był przystojniejszy.
Jo, nie porównujemy dziadków.
Uważasz, że był przystojniejszy?
- Właściwie pan jest bardzo przystojny... - Znałem ojca twojej matki.
Masz jego charakter.
Bardzo panu dziękuję.
Okropne. Już nie pójdziesz do tej szkoły.
- Ten człowiek to idiota. - Jo będzie cię uczyć.
- Już uczę Beth. - I dobrze ci idzie.
Kobiety powinny kształcić się w domu.
Tak, bo szkoły dla kobiet są biedne.
- Rzeczywiście. Racja. - Powinien potracić
- uczennice i umrzeć. - Źle postąpiłaś i będą konsekwencje.
Ja tylko narysowałam rysunek.
Dziękuję, że zająłeś się Amy.
To oczywiste.
Moje córki wciąż wpadają w tarapaty.
Ja też.
Przychodź więc do nas, a wtedy my ci pomożemy.
Odwiedzajcie nas. Zabierzcie też Beth.
- Byłaby zachwycona fortepianem. - To ta cicha dziewczynka?
- Tak, to nasza Beth. - Niech gra na naszym fortepianie.
A ty Jo pożyczaj książki.
- Mogę pooglądać obrazy? - Tak.
Jest tu też piękna oranżeria.
Musimy iść.
- Kupi pan ten obraz? - Pożyczę ją.
Jeśli można. Oddam szybko, obiecuję.
Nie wiem kiedy.
Dziękuję!
Do widzenia!
Panno Meg!
Pani rękawiczka.
Cóż. Wracajcie do nauki.
Spokój!
Nowa sztuka panny Jo March
zostanie w ciągu kilku tygodni wystawiona w teatrze Barnville
i przewyższy wszystko, co dotąd widziano na scenach Ameryki.
Wystąpi w niej największa gwiazda stąd do rzeki Missisipi,
panna Meg March.
Doskonale! Brawo!
Raport tygodniowy. Meg: dobrze. Jo: źle.
Beth: bardzo dobrze. Amy: gdzieś pośrodku.
Bardzo dobrze, panowie.
Doskonale.
Panie prezydencie, panowie, chcę zaproponować przyjęcie nowego członka.
Kogoś, kto będzie bardzo wdzięczny
i przyczyni się wielce do ożywienia ducha tego klubu.
Ten kandydat to...
pan Theodore Laurence!
W żadnym wypadku.
Dlaczego? Przyjmijmy go.
To chłopak.
Nie chcemy tu chłopców. To klub dla dziewcząt.
- Przyjmijmy go. - Dlaczego?
- To przecież Laurie. - Co? Nie.
- To wszystko zmieni. - Głosujmy.
- Ręce do góry. „Tak”. - Nie podnoście rąk.
- Ręka do góry. Kto za? - Dobra. Tak.
Nadszedł więc czas...
Miłe panie. To był mój plan. Mnie trzeba winić.
Jo w końcu uległa, bo ją długo męczyłem.
Tak. I pragnę powiedzieć,
że w dowód wdzięczności...
Mów!
Aby utrzymać przyjazne stosunki między sąsiednimi krajami,
przekazuję wam te klucze
do skrzynki pocztowej, którą umieściłem w lesie przy stawie.
Tak, cztery kluczyki.
Dla ciebie, moja droga. Meg, tak, tak. I dla ciebie.
Bardzo dziękuję.
A ten jest dla mnie. Dziękuję za przyjęcie,
zajmę miejsce członka klubu.
Witaj, Laurie.
Jo!
Daisy i Demi!
Ale urosłyście!
Och, gdybyś mogła je uczyć.
- Wiem. I teraz tu jestem. - Jak dobrze, że wróciłaś.
Beth się nie skarży, ale myślę, że czuje się samotna.
Gdzie ona jest?
Na górze. Moja Jo.
Myślałyśmy, że już jest lepiej, ale szkarlatyna bardzo ją osłabiła.
Proszę, znajdź dla niej najlepszego lekarza.
- Potrzebujesz ich w Nowym Jorku. - Nie wracam tam.
Zabiorę ją nad morze, to ją wzmocni.
Kiedy przyjedzie Amy?
- Nie chciałyśmy jej martwić. - Nie wie o tym?
Beth nie chciała zepsuć jej podróży.
Amy zawsze miała dar unikania trudnych sytuacji.
Nie bądź zła na siostrę.
Nic nie mogę znaleźć.
- Marmee, widziałaś moją rękawiczkę? - Kiedy ją widziałaś?
Jo, gdzie jesteś?
- Nie mam rękawiczki. - Weź moją.
- Spóźnimy się. - Dokąd idziecie?
- Nie jesteś zaproszona. - Idziecie gdzieś z Lauriem.
Tak. Nie przeszkadzaj.
- Masz bilety? - Tak, pospiesz się.
Idziecie do teatru!
- Mogę iść z wami? - Nie jesteś zaproszona.
Nie możesz iść, więc już nie jęcz.
Siedzę tutaj w zamknięciu.
- Beth ma pianino, a ja czuję się samotna. - Nauczę cię akordów.
Nie chcę. Chcę iść do teatru...
Nie wciskaj się tam, gdzie cię nie proszą.
- Dość, że idzie ten nudziarz Brooke. - Ja go lubię. Jest miły.
- Zapłacę za siebie. - Nie pójdziesz.
Wybacz, kochana, Jo ma rację. Następnym razem.
- Nie pocieszaj jej. - Proszę.
Proszę!
Pożałujesz tego, Jo March!
Zobaczysz! Pożałujesz tego!
Nie patrz tak na mnie!
„Dla taty”
Jo!
Ta aktorka była...
Bardzo dobra.
Była bardzo, bardzo dobra.
Pa!
Kocham teatr.
Meg, jesteś dużo lepsza niż ona. Choć świetnie mdlała.
Ciekawe, jak udało się jej tak zblednąć.
Ten pan Brooke, taki uniżony.
Ma dobre maniery.
Czekaj, zapiszę myśl.
- Beth, jaki lubisz kolor oczu? - Fioletowy.
Pan Brooke ma niebieskie oczy i starą duszę, która jest cenniejsza od pieniędzy.
Czy ktoś brał moją powieść?
- Nie. - Nie, dlaczego?
Ty ją masz.
- Nie mam. - Kłamiesz.
Nie, nie mam jej. Nie wiem, gdzie jest...
Powiesz sama czy cię zmusić?
- Spaliłam ją! - Marmee!
Spaliłam twoją książkę. Powiedziałam, że zapłacisz.
Już dobrze, Jo!
Przepraszam cię, Jo.
Amy.
Zależy ci tylko na pisaniu.
Nie zraniłabym cię, niszcząc ci sukienkę,
a bardzo chciałam cię zranić.
Teraz jest mi bardzo przykro.
Jo.
Nie noś w sobie złości.
Wybacz jej.
Wspierajcie się.
Jutro znów zaczniesz pisać.
Nie zasłużyła na przebaczenie.
Już zawsze będę ją nienawidzić.
Miłe panie, bardzo dziś rześko.
Ostatni dzień na ślizgawkę.
Jo, obiecałaś, że będę mogła iść.
Już zawsze będzie taka?
To była dla niej wielka strata.
Czy nic nie mogę zrobić?
Idź za nią. Nic nie mów, póki Laurie nie wprawi jej w dobry humor.
A potem powiedz coś miłego.
Na pewno się pogodzicie.
Jo, czekaj!
Idę z wami!
Ostatnio mówiłaś, że będę mogła pójść!
Jo, Laurie! Czekajcie, idę z wami!
Czekajcie!
Jo!
Trzymaj się brzegu. Na środku nie jest bezpiecznie.
Jasne.
Jo!
Idę z wami!
Jo!
Jo, chodźmy!
Jo, czekaj!
Jo!
- Nic ci nie jest? - Nie.
Pomocy!
To Amy!
Chodź tu, Jo!
Jo!
Weź gałąź.
Jo!
Amy!
- Nie mogę oddychać. - Pomóż ciągnąć.
Chwyć się gałęzi!
Tak mi przykro. Moja siostra.
Śpi.
Gdyby umarła, to byłaby moja wina.
Nic jej nie będzie.
Lekarz powiedział, że nawet się nie przeziębiła.
Co jest ze mną nie tak?
Podjęłam tyle postanowień, spisywałam swoje wady
i opłakiwałam swoje grzechy, ale...
to wcale nie pomaga.
Kiedy wpadam w złość,
staję się tak dzika, że mogłabym kogoś zranić i się tym cieszyć.
Przypominasz mi mnie samą.
Ty nigdy nie jesteś zła.
Jestem zła prawie codziennie.
Naprawdę?
Nie jestem z natury cierpliwa,
ale po prawie 40 latach starań
nauczyłam się panować nad złością.
Też tak zrobię.
Mam nadzieję, że pójdzie ci to dużo lepiej niż mnie.
Są natury zbyt niezależne,
by dały się nagiąć.
Jo.
Och, Beth! Moja kochana!
- Nie musiałaś przyjeżdżać. - Nie powinnam była wyjeżdżać.
Potrzebujesz czegoś? Masz.
Napij się wody.
Tak dobrze widzieć twoją twarz.
Pojedziemy nad morze, tam nabierzesz sił.
- Nad morze? - Gdy wróci Amy, będziesz tańczyć.
- Ale nie przerwie podróży? - Nie.
To dobrze.
Są od niej jakieś wieści?
Pisze, że jest tam Laurie. Cieszę się, że z nią jest.
Nie odpowiada na moje listy.
Tęsknisz za nim?
Tęsknię za wszystkim.
Wiem.
- Szybciej. Meg wyjeżdża na tydzień. - Idziemy.
Jedź drugim powozem i przypilnuj, by Meg się nie zakochała.
Dobrze.
Miło, że Annie zaprosiła mnie na bal debiutantek.
- Dziękuję, że mnie puściłaś. - Bądź tam sobą.
I włóż to na bal. Nosiłam to, gdy byłam w twoim wieku.
Nie ma po co odkładać biżuterii aż do ślubu.
Trzeba mieć coś swojego. I cieszyć się z ładnych rzeczy.
Tak, trzeba się cieszyć z ładnych rzeczy.
Też bym pojechała na ten bal.
Czy to dobry pomysł - ten jej wyjazd?
Dziewczęta muszą zobaczyć świat i wyrobić własne zdanie.
- Nie zapomnij o tym. - Dobrze. To tylko tydzień.
- Piękny. - Nie twój.
- Będzie na mnie dobrze wyglądał. - Musi mieć dobre buty.
Dziękuję za powóz, panie Laurence.
- Nie wiem, jak się zrewanżować. - Nie trzeba.
Przywitałam się z końmi.
Chociaż jest coś.
Dotarło do mnie, że fortepian mojej córki cierpi, bo jest nieużywany.
Czy któraś z was chciałaby czasem na nim poćwiczyć?
Żeby się nie rozstroił.
Jeśli nie chcą przyjść, to trudno.
Proszę pana. Chcą przyjść. I to bardzo.
- To ty lubisz grać. - Bardzo lubię.
Przyjdę, jeśli powie pan, że nikomu nie będę przeszkadzać.
Nikomu, moja droga.
- Będę tęsknić. - Mogę pożyczyć twoje wstążki?
Nie.
Pa!
- Udanego balu! - Niedługo wrócę!
Tylko nie wyjdź tam za mąż. Nie zakochaj się!
- Od razu wracaj. - Już teraz.
Dziękuję.
Tak się cieszę na ten bal.
- Jaką suknię dziś włożysz, Meg? - Tę.
Nie mogą ci przysłać z domu innej?
Nie mam innej.
- Tylko tę jedną? Zabawne. - Wcale nie.
Nie musisz wysyłać nikogo po suknię, Daisy. Tak cię będę nazywać.
Mam w zapasie różową suknię, włożysz ją dla mnie, Daisy?
- Jeśli mogę? - Oczywiście.
Zachwycasz wszystkich. Zatrzymaj tę suknię.
- Nie mogę. - Musisz. Proszę.
Baw się, Daisy.
Laurie. Nie wiedziałam, że przyjedziesz.
- To miała być niespodzianka. - Bardzo miła.
- Dlaczego nazywają cię „Daisy”? - Takie zdrobnienie.
Meg to bardzo dobre imię.
To tak, jakbym przez chwilę... odgrywała rolę Daisy.
Co by Jo na to powiedziała?
Chyba nie wyszłabyś za któregoś z tych mężczyzn?
Mogłabym.
Jutro będzie cię bolała głowa.
Podoba ci się, jak wyglądam?
Nie.
Dlaczego?
Nie lubię piórek i falbanek.
Nie znam bardziej niemiłego chłopaka.
Wybacz mi i chodź tańczyć.
Nie chcę wprawiać cię w zakłopotanie.
Nie podoba mi się twoja suknia, ale...
uważam, że wyglądasz wspaniale.
Naprawdę?
Tak.
To głupie, ale proszę, nie mów o tym Jo. Pozwól mi się dziś bawić.
Będę grzeczna do bólu przez resztę mojego życia.
Tak mi przykro, John.
Ten jedwab to mój pierwszy większy wydatek.
Pięćdziesiąt dolarów to dość dużo,
ale pewnie to normalna cena za suknię,
do której wykończenia trzeba tylu drobiazgów.
To jeszcze nie jest suknia.
Tylko materiał.
Rozumiem.
Wiem, że jesteś zły.
Nie chcę trwonić twoich pieniędzy, ale nie mogę się oprzeć,
kiedy Sally kupuje wszystko i się nade mną użala.
Próbuję być zadowolona, ale to jest trudne.
Zmęczyłam się już tym ubóstwem.
Tego się obawiałem.
Staram się, jak mogę.
John.
Mój kochany, dobry, zapracowany mężczyzna.
To takie niewdzięczne i złe z mojej strony.
Jak mogłam to powiedzieć?
Może tak czujesz?
Nie.
Znajdziemy sposób, by kupić ci palto. Pomyśl, jak pięknie będziemy wyglądać.
Nie stać mnie na nie, kochana.
- John... - Muszę iść spać.
John.
I bardzo mi przykro,
że musisz obywać się bez tylu pięknych rzeczy.
I że wyszłaś za kogoś, kto nie może ci ich dać.
Witaj, Amy.
Nie chcę cię widzieć.
Nie bądź zła, przepraszam cię za moje zachowanie.
Znowu piłeś?
- Nie dręcz mnie. Jest po 16:00. - Ktoś musi to robić.
Kiedy zaczniesz malować swoje arcydzieło, Raphaello?
Nigdy.
„Nigdy”. Dlaczego?
Nic ze mnie nie będzie.
Joe jest w Nowym Jorku, pisze, a ze mnie nic nie będzie.
Śmiałe stwierdzenie jak na dwudziestolatkę.
W Rzymie straciłam próżność, a w Paryżu odkryłam, że nie jestem geniuszem.
- Porzucam artystyczne nadzieje. - Dlaczego? Masz talent i tyle energii.
Talent to nie geniusz, a żadna doza energii go nie rozwinie.
Chcę być wielką artystką albo żadną.
Nie chcę być przeciętną malarką i mam dość ciągłych prób.
A tak w ogóle, jakie kobiety dopuszczono do klubu geniuszy?
Siostry Brontë?
- I tyle? - Tak myślę.
- A kto zwykle przyznaje miano geniusza? - Chyba mężczyźni.
Eliminują konkurencję.
Bardzo skomplikowany argument na pocieszenie.
A poczułaś się lepiej?
Myślę, że niezależnie od tego, jakiej jestem płci,
- mój talent jest przeciętny. - „Przeciętny”?
Czy mogę poprosić o mój ostatni portret?
Dobrze.
Skoro porzuciłaś dziecinne nadzieje na karierę artystki,
co zrobisz ze swoim życiem?
Wyszlifuję inne talenty i stanę się ozdobą towarzystwa.
I tu wkracza Fred Vaughn, jak przypuszczam.
- Nie naśmiewaj się. - Powiedziałem tylko jego nazwisko.
- Jeszcze nie jesteś zaręczona. - Nie.
Ale będziesz, jeśli przed tobą uklęknie?
Najprawdopodobniej tak.
Jest majętny. Dużo bardziej niż ty.
Królowe socjety nie mogą żyć bez pieniędzy.
Choć dziwnie to brzmi z ust córki twojej matki.
Wiedziałam, że bogato wyjdę za mąż. Mam się tego wstydzić?
Nie masz się czego wstydzić, jeśli go kochasz.
Mamy wpływ na to, kogo pokochamy.
To się nie dzieje spontanicznie.
Poeci mogą się z tobą nie zgodzić.
Żadna ze mnie poetka, jestem tylko kobietą.
A jako kobieta nie jestem w stanie sama zarobić pieniędzy.
Nie dość, by się utrzymać i wesprzeć rodzinę.
A gdybym miała własny majątek,
przeszedłby on na mojego męża z dniem naszego ślubu.
A gdybyśmy mieli dzieci, należałyby one do niego, nie do mnie.
A więc nie próbuj mi wmówić, że małżeństwo nie jest finansowym kontraktem.
Może nie dla ciebie, ale dla mnie jest.
Fred przyjechał. Rozepniesz mnie?
Dziękuję.
Dobrze wyglądam?
Wyglądasz pięknie.
Jesteś piękna.
Fred! Stęskniłam się za tobą.
To Fred Vaughn i jego siostra Kate. Pana Brooke'a znacie.
To jest Meg, Amy, Beth i Jo.
- Miło was poznać. - Jak elegancko.
Jestem Amy March, zapamiętaj. Kiedyś odnajdę cię w Londynie.
Zapamiętam.
- Co za rozmach. - Jesteś bardzo miły.
- Wiem coś, czego nie wiesz. - Mów.
Czy Meg zgubiła rękawiczkę?
- Pan Brooke ją ma. Skąd wiesz? - Widziałem.
- Gdzie? - W jego kieszeni.
- Cały czas? - Romantyczne, co?
- Okropne. - Nie cieszysz się?
Że ktoś przyjdzie i zabierze Meg? Nie, dziękuję.
- Wolałabyś, by ciebie ktoś zabrał. - Niechby spróbował.
Chciałbym to zobaczyć.
„Nie pokochalibyśmy tak tej ziemi,
gdybyśmy nie spędzili na niej dzieciństwa,
gdyby to nie była ziemia, na której co roku kwitną te same kwiaty,
które zbierałyśmy naszymi drobnymi paluszkami.
Jakie nowości przebiją tę słodką monotonię,
gdzie wszystko jest znane i kochane,
ponieważ jest znane”.
Czyż to nie wspaniałe?
Uwielbiam słuchać, jak czytasz, a najbardziej, gdy są to twoje opowiadania.
Nie mam nowych opowiadań.
Dlaczego?
Niczego nie napisałam.
Masz papier i ołówek. Siedź tu i coś napisz.
Nie mogę.
Już chyba nie potrafię pisać.
Dlaczego?
Już nikt nie chce słuchać moich opowieści.
Napisz coś dla mnie.
Jesteś pisarką. Byłaś nią, zanim zaczęli ci za to płacić.
Jestem chora, więc musisz robić to, co każę.
Postępuj tak, jak uczyła nas Marmee. Rób coś dla innych.
Jeśli dojdziecie do Vermont,
w Keene w stanie New Hampshire pani Sewall da wam pokój.
Proszę.
Wracaj do dziewcząt. Zajmę się tym.
Muszę tu zostać. Całe życie wstydziłam się za swój kraj.
Bez obrazy, ale nadal powinnaś się wstydzić.
Wiem. Wstydzę się.
Witam pana.
Ma pan synów w armii?
Tak. Miałem czterech.
Dwóch zabito, jeden jest w niewoli.
Wybieram się do czwartego, który leży w szpitalu w Waszyngtonie.
Dużo pan zrobił dla swojego kraju.
Sam bym poszedł walczyć, ale się nie nadaję, więc wysłałem synów.
Dam panu koc,
żeby pan nie zmarzł.
- Bóg zapłać. - Niech Bóg pana prowadzi.
Pani March.
Telegram z Waszyngtonu.
- Czy Jo wróciła od ciotki? - Nie. Jeszcze jej nie widziałam.
- Jeszcze jedną parę butów? - Dziękuję. Muszę zdążyć na pociąg.
- Hannah, spakowałaś koszule ojca? - Tak.
- Jak mogę pomóc, Beth? - Dziękuję, że tu jesteś.
- To oczywiste. - Masz koc?
Proszę powiedzieć, jak jeszcze mogę pomóc.
Codziennie będę zaglądać do dziewcząt.
Dziękuję za wszystko.
Podziwiam pani męża. Modlę się o jego zdrowie.
Pościel.
- Hannah, lekarstwa? - Spakowane.
- Przepraszam. - Chcę towarzyszyć twojej matce.
Pan Laurence ma dla mnie zadanie w Waszyngtonie,
więc z chęcią pomogę tam twojej matce.
- Dziękuję. - Oczywiście.
Podczas mojej nieobecności Hanna będzie tu rządzić.
Odwiedzajcie Hummelów. To będzie ciężka zima dla wszystkich.
Czy to wystarczy na pociąg?
25 $? Taka szczodrość nie pasuje do ciotki March.
- Nie poszłam do ciotki March. - Skąd wzięłaś pieniądze?
Sprzedałam coś swojego.
- Jo! - Twoje włosy!
- Twoja ozdoba. - Wyglądasz jak chłopak.
To nie wpłynie na losy naszego kraju, więc nie rozpaczajcie.
Jestem dumna, że mam taką córkę.
Bardzo chciałam zrobić coś dla taty.
- Lekcja pokory. - Można je ładnie ułożyć.
- Nie rób tego. - Taka szkoda.
Och, Teddy.
Jo.
Moje dziewczynki, kocham was ponad wszystko.
Bądźcie dla siebie dobre. Módlcie się o zdrowie ojca.
Wrócę do was jak najszybciej.
Kocham was.
Jo.
Martwisz się o tatę?
Nie.
To przez włosy.
Też bym się tak czuła.
Wiem.
Laurie, kiedy wracasz do dziadka?
Wkrótce.
- Mówiłeś tak już miesiąc temu. - Im mniej słów, tym lepiej.
Czeka na ciebie, więc czemu nie jedziesz?
Pewnie przez naturalne złe skłonności.
Raczej gnuśność.
Byłbym dla niego utrapieniem, więc wolę zostać i zadręczać ciebie.
Ty to zniesiesz.
Chyba nawet to lubisz.
Przestań.
Co robisz?
Patrzę na ciebie.
Pytam, co zamierzasz zrobić.
- Z życiem? - Tak.
- Piszę operę. Będę głównym bohaterem. - Strata czasu.
A co chcesz, żebym zrobił?
Pracuj dla dziadka i coś osiągnij.
Nie grasz fair.
Proszę.
Bardzo dobre.
Kiedy to naszkicowałaś?
Tamtego dnia na plaży.
Kiedy poznałam Freda.
Zgadza się.
Co on robi?
Wyjechał w interesach do Londynu.
Wróci za kilka tygodni.
Nie wychodź za niego.
Co?
Nie wychodź za niego.
Dlaczego?
„Dlaczego”? Wiesz dlaczego.
Nie.
- Nie. - Tak.
- Dlaczego nie? - Laurie.
- Co? - Jesteś niedobry.
- Przestań. - Dlaczego?
Przez całe życie stałam w cieniu Jo.
Nie chcę, żebyś był ze mną, bo nie możesz mieć jej.
Nie zrobię tego.
Nie zrobię, bo przez całe życie cię kocham.
Robię odlew mojej stopy dla Lauriego, żeby pamiętał, że mam ładne stopy.
Pan Brooke pisze, że tata jest słaby, ale wraca do zdrowia.
I że mama jest najlepszą pielęgniarką, jaką można sobie wymarzyć.
- Szkoda, że to mama nie pisze listów. - Dobrze, że w ogóle przychodzą.
Myślę, że fiolet pasuje do pana Laurence'a.
- Prawda, Amy? - Tak. I haft jest bardzo ładny.
To w podzięce za to, że pozwolił mi grać u siebie w domu.
Jadę do miasta po zakupy. Jo, zajmiesz się drewnem na opał?
Powinniśmy odwiedzić Hummelów.
Jedzenia ledwo starczy dla nas.
- I muszę skończyć opowiadanie. - Ale mama...
Nie zrobimy wszystkiego, o co prosiła nas mama.
Chodzę tam sama. Wy nie wywiązujecie się z zadań.
- Pracujemy. - Znajdziemy czas.
Dawno tam nie byłyśmy.
Nie mogę wyjąć stopy! Utknęła!
Przestań!
Nie mogę wyjąć stopy! Stracę ją!
Pójdę sama.
Dzień dobry. To dla pana Laurence'a.
Idzie.
Patrz, co...
- Oto list od starszego pana. - Otwórz.
Beth, popatrz!
Jo, przeczytaj list, ja nie mogę.
„Panno Beth March.
Dostałem w życiu wiele par kapci,
ale żadne z nich nie leżały na mnie tak, jak te od ciebie.
Zawsze będą mi przypominać szanowną dobrodziejkę.
Lubię spłacać długi i liczę na to, że przyjmiesz ten prezent.
Twój wdzięczny przyjaciel i uniżony sługa, James Laurence”.
- Beth! - Urocze! „Uniżony sługa”.
- Nie jest piękne? - Jak lśni.
Zdobione złotem.
Dookoła.
- Piękny charakter pisma. - Jaka szufladka.
Bardzo chcę panu podziękować za...
Tak bardzo mi przypominasz moją małą córeczkę.
Pianino jest twoje. Powinienem ci je dać dawno temu.
Dziękuję.
Moje dziecko...
jesteś rozpalona.
Hummelowie są bardzo chorzy.
Odpoczywa.
Jak się czuje? Czy mogę jakoś pomóc?
Co to jest?
- Szkarlatyna. - A co to?
Byłem u Hummelów. Zmarło im niemowlę.
- Przechodziłyście szkarlatynę? - Ja i Meg, Amy nie.
- Trzeba ją gdzieś wysłać. - Ja nie chcę.
- Spytam ciotkę March. - Nie lubię jej.
- To dla twojego dobra. - Powinniśmy wezwać mamę?
Nie martwmy jej. Nigdy nie pragnęłam pieniędzy bardziej niż teraz.
Zaopiekujemy się nią i wydobrzeje.
Tak będzie.
„Skrzynka pocztowa w lesie była doskonale funkcjonującą instytucją,
przez którą przechodziło wiele przesyłek.
Poezje i marynaty,
nuty i pierniki,
zaproszenia, kartki pełne wymówek, a nawet szczeniaczki”.
- To o nas. - Tak.
Ładne.
- Małe opowiadanko. - Inne niż poprzednie.
- Zbyt nudne? - Moje ulubione.
Naprawdę?
- Napisz mi kolejne. I pisz dalej. - Dobrze.
Nawet jak mnie nie będzie.
Nie mów tak.
- Muszę tak mówić. - Nie.
Miałam czas, żeby to przemyśleć
i się nie boję.
Nie.
To jest jak odpływ. Woda odpływa powoli, ale nie można jej zatrzymać.
Ja ją zatrzymam.
Zatrzymywałam już wcześniej.
Wyzdrowiejesz. I tata wyzdrowieje.
I wkrótce wszyscy będziemy razem. Tak?
Nie powstrzymamy woli Boga.
Bóg jeszcze nie poznał mojej woli.
To, co jest wolą Jo, będzie spełnione.
Amy?
Chodź tutaj.
- Tak? - Chodź, usiądź.
Jeśli będziesz grzeczna, pewnego dnia ten pierścionek będzie twój.
Naprawdę?
Musisz tylko zachowywać się, jak przystało na młodą damę.
W tobie teraz cała nadzieja rodziny.
Beth jest chora, z Jo nic nie będzie,
a Meg zawrócił w głowie jakiś ubogi guwerner,
więc to ty będziesz musiała je utrzymywać
i twoich ubogich rodziców.
Musisz więc dobrze wyjść za mąż.
I uratować swoją rodzinę.
To wszystko, co chciałam ci powiedzieć.
Możesz wrócić do swoich obrazków.
Dzień dobry, ciociu.
Ten wnuk Laurence'a był tutaj.
Tak?
Okazał się takim rozczarowaniem.
Pewnie przez tę swoją włoską krew.
Kiedy wróci?
Wyjechał. Do Londynu.
Co się stało?
O czym chcesz z nim porozmawiać?
Właśnie odrzuciłam oświadczyny Freda Vaughna.
Meg.
Wrócę do domu pomóc przy dzieciach.
- Tak się martwię o Beth. - Zostań.
Wezmę wolne i zajmę się dziećmi.
John.
Jeszcze jedno. Wyślij ten swój materiał do krawcowej.
- Nie mogę. - Ani słowa.
Chcę, żebyś miała tę suknię. Moje stare palto mi wystarczy.
- John... - Wszystko ustalone.
Naprawdę nie mogę.
Sprzedałam ten materiał Sallie.
Naprawdę?
- Nie chcę, żebyś była nieszczęśliwa. - Nie jestem.
Bo John Brooke jest moim mężem.
A ja jestem jego żoną.
Hannah!
Już w porządku.
Co robimy?
Trzeba wezwać twoją matkę.
- Marmee. - Witaj.
Jest gorzej. Nie wiem, co robić.
- Co z nią? - Moje córeczki.
Słodka Beth.
Hannah, gotuj bulion. Jo, przynieś lód. Ochłodzimy cię.
Kto jest z ojcem?
John z nim został.
Trzeba zmienić pościel.
Podniesiemy cię, córeczko.
Spójrz na nią.
Trzymaj się. Będzie dobrze.
Wiem.
Proszę, walcz.
Nie odchodź.
Walcz.
Proszę cię, walcz do końca, bądź silna
i nie odchodź po cichu, bez walki.
Marmee?
Marmee.
Jo.
Wesołych Świąt, Beth.
To musi być w środku, dlatego zaczynasz od boków.
Trzeba równo rozłożyć boki. Robię girlandy z popcornu.
Psujesz dekoracje, źle wiszą.
Najważniejsze są boki.
A oto kolejny prezent dla rodziny Marchów.
Mój Boże! Tata!
Tato!
Moje małe kobietki.
Ale urosłyście.
Beth. Wesołych Świąt, moja kochana.
I wam wszystkim.
Wesołych Świąt, tato.
Wesołych Świąt.
Dzięki Bogu, że wróciłeś.
- Dziękuję Bogu za ciebie. - A ja teraz mogę się na ciebie złościć.
Nie wierzę, że dziś wychodzę za mąż.
Co się stało?
Nic.
Jo.
Możemy wyjechać choćby zaraz.
Będę zarabiać, sprzedawać opowiadania.
Będę gotować, sprzątać, pracować w fabryce. Będę nas utrzymywać.
A ty powinnaś zostać aktorką, żyć na scenie.
Ucieknijmy razem.
Ja chcę wyjść za mąż.
Dlaczego?
Bo go kocham.
Znudzisz się nim za dwa lata.
A u nas będzie zawsze ciekawie.
Mam inne marzenia niż ty, ale one nie są mniej ważne.
Chcę mieć dom i rodzinę.
Chcę pracować i pokonywać trudności.
Ale chcę to robić z Johnem.
To straszne, że mnie opuszczasz.
Nie odchodź.
Och, Jo.
Nie opuszczam cię.
A poza tym...
pewnego dnia przyjdzie kolej na ciebie.
Wolę być wolną starą panną i samotnie wiosłować przez życie.
Naprawdę.
Nie do wiary, że to koniec dzieciństwa.
Kiedyś musiał nadejść.
I co za szczęśliwe zakończenie!
Oddanie siebie drugiej osobie - jaka to wielka obietnica.
Jaki dar.
Ofiarowany, gdy jeszcze nie wiemy, jaka będzie cena i jaka odpłata.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Możesz pocałować pannę młodą.
Nie kłopocz się.
- Nie musisz odprowadzać mnie do powozu. - To przyjemność.
Mam nadzieję, że będziesz szczęśliwa,
bo marnujesz sobie życie, jak twoja matka wychodząc za twego ojca.
Droga siostro, jesteś zbyt miła.
- I dziękuję za dzisiejszą uroczystość. - Proszę bardzo.
Dziękuję, ciociu.
Nie lubię, jak mnie ktoś całuje.
Przepraszam.
Pożałujesz, gdy zobaczysz, że życie w chatce okazało się porażką.
Nie będzie gorsze niż życie ludzi w wielkich domach.
Dobrze rozumiem, co chcesz powiedzieć.
Nic mi nie umknie.
Wiemy o tym.
I nie całkiem się mylisz.
Może nie zawsze mam rację, ale nigdy się nie mylę.
Oto jedyna normalna osoba w tej rodzinie.
Już dłużej tego nie zniosę.
- Wiem. - Wyobrażam sobie.
Marmee!
- Marmee! - Co takiego?
- Ciotka wybiera się do Europy. - Mam z nią jechać!
Wspaniale!
Warto było godzinami czytać jej te nudy.
Nie, ja mam z nią jechać.
Jako towarzyszka podróży.
Do Europy? Z tobą?
Chce, żebym uczyła się malarstwa i szlifowała francuski.
Przecież ty nie lubisz francuskiego.
Wspaniale, Amy.
Ojcze! Jadę do Europy!
Meg wyszła za mąż, Amy wyjechała do Europy,
a ty skończyłeś naukę i wyjeżdżasz na długie wakacje.
Nie mam w sobie dobroci Beth, jestem gniewna i niespokojna.
Nie musisz tu zostawać.
Mamy uciec i zaciągnąć się na okręt piracki?
- Nie, proszę, nie. - Musimy porozmawiać.
Kocham cię, odkąd cię poznałem.
Próbowałem ci to pokazać, choć mi nie pozwalałaś.
Ale teraz mnie wysłuchaj i daj mi odpowiedź,
- bo nie mogę tak dłużej żyć. - Proszę, nie.
Zrezygnowałem z bilardu i innych rzeczy.
Nie żałuję tego. Czekałem i nie skarżyłem się, bo...
liczyłem na to, że mnie pokochasz.
Nie zasługuję na ciebie, nie jestem wspaniałym człowiekiem.
Jesteś. To ja nie zasługuję na ciebie.
Jestem ci wdzięczna i dumna z ciebie.
Nie wiem, dlaczego nie mogę cię kochać tak, jak byś tego chciał.
Nie możesz?
Nie.
Nie mogę zmienić tego, co czuję...
i kłamałabym, mówiąc, że jest inaczej.
Tak mi przykro, Teddy.
Przepraszam cię, ale nic na to nie poradzę.
Nie pokocham nikogo tak jak ciebie.
- Nasze małżeństwo byłoby katastrofą. - Nie.
- A my - nieszczęśliwi. - Stanę się aniołem.
Nie mogę. Próbowałam i mi nie wyszło.
Czemu więc mój dziadek i twoja rodzina na to liczą?
Zgódź się. Bądźmy razem szczęśliwi.
Nie powiem tego, bo nie byłoby to szczere.
Kiedyś zrozumiesz, że miałam rację i mi za to podziękujesz.
Wolę się powiesić, niż to sobie uświadomić.
Wolałbym nie żyć.
Nie mów tak.
Teddy.
Znajdziesz jakąś cudowną, dobrze wykształconą dziewczynę,
która będzie cię kochać i cię podziwiać.
I zostanie wspaniałą panią twojego domu.
- Ja bym nią nie była. - Byłabyś.
Jestem brzydka i ekscentryczna.
- Wstydziłbyś się mnie. - Kocham cię, Jo.
Kłócilibyśmy się, tak jak teraz.
Nie znoszę bywania w towarzystwie, a ty znienawidziłbyś moje pisanie.
Żałowalibyśmy, że się pobraliśmy, i to byłby koszmar.
Coś jeszcze?
- Nie. - Dobrze.
Poza tym, że...
Nie wierzę, że kiedykolwiek wyjdę za mąż.
Jestem szczęśliwa i za bardzo kocham wolność, by z niej zrezygnować.
Myślę, że się mylisz i że wyjdziesz za mąż.
Spotkasz kogoś, kogo pokochasz na śmierć i życie. Taka już jesteś.
A ja będę na to patrzeć.
Nie chcę ci przeszkadzać w pisaniu.
Przestałam pisać.
To jej nie ocaliło.
Jesteś tu zbyt samotna, Jo.
Nie chciałabyś wrócić do Nowego Jorku? Co z twoim przyjacielem Friedrichem?
- Tak się nazywa? - Nie.
Zniszczyłam tę przyjaźń przez swoją złość. Tak jak wszystko.
Już nigdy go nie zobaczę.
Prawdziwy przyjaciel tak łatwo by się nie zniechęcił.
Oby to było prawdą.
Gdybym była bohaterką powieści, wszystko byłoby takie łatwe.
Z radością wyrzekłabym się świata.
Laurie wraca.
Naprawdę?
Amy przysłała list. Wraca do domu.
Załamała się śmiercią Beth.
Ciotka March jest bardzo chora, więc Laurie będzie im towarzyszyć.
Miło z jego strony.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Zawsze byłam zadowolona z rodziny.
Nie rozumiem.
Być może...
za szybko go odrzuciłam.
Lauriego.
Kochasz go?
Gdyby powtórzył oświadczyny, przyjęłabym je.
Myślisz, że ponowi pytanie?
Ale czy ty go kochasz?
Zależy mi na tym, żeby być kochaną.
Chcę być kochana.
To nie to samo co kochanie.
Wiem.
Wiesz, czuję, że...
Czuję, że kobiety...
prócz serca mają też umysły i dusze.
A oprócz urody mają ambicje i talent.
Mam dość słuchania, że kobieta jest stworzona tylko do miłości.
Mam naprawdę tego dość!
Ale czuję się tak samotna!
Nie pozwoliłbym, żebyś podróżowała sama, kiedy ciotka jest tak chora.
Nawet jeśli mną gardzisz.
Nie gardzę tobą, Laurie.
Beth była najlepsza z nas.
Nie wyjdę za Freda.
Słyszałem o tym.
Nie masz obowiązku ani nic robić, ani nic mówić.
Po prostu nie kocham go tak, jak powinnam.
Nie musimy więc o tym rozmawiać...
Drogi Teddy,
nie potrafię wyrazić, jak za tobą tęsknię.
Myślałam, że bycie żoną to najgorszy los.
Byłam młoda i głupia.
Ale się zmieniłam.
Najgorszy los to życie bez ciebie.
Popełniłam błąd, odrzucając cię i uciekając do Nowego Jorku.
Jo.
Obudź się.
Teddy! Wróciłeś!
Cieszysz się, że mnie widzisz?
Tak.
Tak się martwiłem.
Siadaj.
Jak Amy? Nie denerwowała cię tym swoim stroszeniem piórek?
Nawet to lubię.
Gdzie ona jest?
Z mamą u Meg. Zatrzymaliśmy się po drodze.
Nic nie wyrwie mojej żony z ich objęć.
Twojej...?
Stało się. To miała być niespodzianka.
Zaręczyliśmy się i chcieliśmy zaczekać, ale...
Zostaliśmy mężem i żoną.
Ty i Amy.
Tak.
Zakochałeś się?
Tak.
Powiem jedną rzecz i odłożymy to na zawsze.
Zawsze cię kochałem.
Lecz moja miłość do Amy jest inna.
Myślę, że miałaś rację. Ty i ja pozabijalibyśmy się.
Tak.
Myślę, że tak miało być.
Och, Teddy.
Tylko ty jedyna nazywasz mnie „Teddy”.
Jak mówi do ciebie Amy?
„Mój panie”.
To do niej podobne.
Wyglądasz jak ktoś, kto na to zasługuje.
Możemy się nadal przyjaźnić?
Oczywiście, mój drogi. Zawsze.
- Laurie ci powiedział? - Tak.
Amy, tak się cieszę.
- Tak miało być. - Ulżyło mi. Dziękuję.
Chciałam do ciebie napisać i to wyjaśnić, ale tak szybko się to potoczyło.
Bałam się, że będziesz na mnie zła.
Nie.
Nie jesteś zła?
Życie jest za krótkie, by się złościć na siostry.
Bardzo za nią tęsknię.
Wiem.
Dziękuję.
Panie Laurence.
Jo.
Nie byłem w stanie...
Dom bez niej już nie jest taki sam i...
nie mogłem tam wejść, wiedząc, że jej nie będzie.
Nie jestem tak dobrym człowiekiem jak moja siostra,
ale jeśli pan pozwoli, będę pana wspierać jak przyjaciel.
Dobrze.
„Dla Beth”
...narzekała Jo, leżąc...
Drogi panie Dashwood.
Przesyłam panu pierwsze rozdziały powieści, nad którą pracuję.
Mogłaby to być powieść dla młodzieży, choć pewnie jest dość nudna.
Jednak przesyłam ją na wypadek, gdyby było w niej coś wartościowego.
Jo March.
Myślałam, że mnie nie cierpi.
To nie przeszkoda, by zapisać komuś dom.
A ty i John?
Ten dom byłby dla mnie za duży.
Powinnam go sprzedać, ale wolę zrobić coś,
- przez co ciotka przewróci się w grobie. - Popieram.
Nic strasznego, jeden mały obrót.
Co to będzie?
Chcę otworzyć szkołę. Nie miałyśmy dobrej szkoły,
a teraz powstaje tyle uczelni dla kobiet. Tu powinna być szkoła. Dla Daisy.
- A co z Demim? - Otworzę szkołę dla dziewcząt i chłopców.
A co z pisaniem?
Co ma być?
Nad czym pracujesz?
Zaczęłam coś pisać, choć nie wiem, czy jest dobre.
- Wszystkim się podoba to, co piszesz. - Wcale nie.
Mnie tak.
To powieść o naszym życiu.
I...?
Kogo zainteresuje powieść o rodzinnych kłótniach i radościach?
Chyba nie są takie ważne?
Może to nie wydaje się ważne, bo ludzie o tym nie piszą.
Pisanie nie nadaje czemuś ważności, jest tylko odbiciem rzeczy ważnych.
Ja tak nie sądzę.
Pisanie o czymś nada temu wagi.
Od kiedy jesteś taka mądra?
Zawsze byłam. Ale ty widziałaś tylko moje wady.
Których oczywiście nie było.
Droga panno March: przeczytałem przysłany przez panią tekst
i przyznaję, że nie jest zbyt obiecujący.
Ale proszę przysłać więcej skandalicznych historii, jeśli je pani ma.
Czy też raczej jeśli ma je pani przyjaciółka.
Proszę mi wybaczyć ten żarcik. Nie mogłem się powstrzymać.
Jo, zejdź na dół!
Idę!
Umieram z głodu.
Jo, zaczekaj.
Ale zgłodniałam.
Jo, kochanie, masz gościa.
Nie znam nikogo.
Przepraszam za to najście, ale...
To ty.
Witaj.
Witaj. Jestem Josephine March.
- Jo. - Josephine, to ty?
Witaj! To jest Kitty, a to Minny.
Widzę, że już poznałaś naszego profesora.
To bardzo uczony człowiek.
Słyszałam, że jesteś pisarką. Ja piszę pamiętnik.
Mamy tu dużo ciekawych ludzi. Intelektualiści i Europejczycy...
Nie masz nic przeciw temu? Dostałem twój adres od pani Kirke.
Kto to jest? Kim jesteś?
Przepraszam za najście. Byłem w okolicy i pomyślałem...
- Ale zaraz pójdę. - Nie!
- Proszę zostać. Jest miejsce. - Co to za mężczyzna?
- Nie chcę przeszkadzać. - Nie przeszkadza pan.
Proszę, zostań.
- Jestem Laurie. A ty kim jesteś? - Friedrich Bhaer.
Z pensjonatu w Nowym Jorku.
Jo, to bardzo przystojny mężczyzna.
Zostanie pan w Nowym Jorku?
Nie, zaproponowano mi profesurę w Kalifornii.
A ponieważ nic mnie tu nie trzyma...
postanowiłem pojechać na zachód.
To nowy stan, lepiej traktują imigrantów.
Też powinienem jechać na zachód.
Nie jesteś imigrantem, więc lepiej zostań w domu.
Pojadę tam.
Piękny instrument.
Która z was gra?
- Pianino należało do mojej siostry Beth. - Wszystkie trochę gramy...
Ale żadna tak dobrze jak ona.
Ciężko jest przeżyć śmierć siostry.
Przykro mi.
A pan gra?
Tak.
Ucieszylibyśmy się, gdyby pan zagrał.
Beth nie chciałaby, by pianino stało nieużywane.
- Nie chcę nikogo obrazić. - Nic takiego się nie stanie.
Tak miło było cię poznać.
- Do widzenia. - Prawdziwa przyjemność, panie Bhaer.
Do widzenia, Laurie.
- Dziękuję za wszystko. - Cudownie było cię gościć.
Jeśli kiedyś przyjedziesz do Kalifornii,
bardzo chciałbym cię zobaczyć.
Nie wiem, czy przyjadę. Ale dziękuję.
Cóż.
Do widzenia.
Co? Dlaczego tak na mnie patrzycie?
Wspaniały mężczyzna. Oby tu wrócił.
Byłby wspaniałym przyjacielem.
- Nie przyjechał tu dla ciebie. - Nie?
Jo, ty go kochasz.
Wcale nie.
Tak, kochasz.
Nie jestem tak bystra jak ty, ale widzę to wyraźnie. Kochasz go.
- Prawda? - Ma rację. Kochasz go.
Nigdy nie widziałam cię szczęśliwszej. Czy to nie miłość?
Dogoń go. Szykuj konie. Złapiemy go, nim wsiądzie do pociągu.
- Też jadę. - A ja nie.
- Jedziesz. Amy ma rację. - Właśnie.
Nie sądziłem, że pomogę Jo ścigać mężczyznę, ale mi się to podoba.
- Wyjeżdża do Kalifornii. - Niemal błagał o powód, żeby zostać.
Pada deszcz.
Nieważne. Chodź, muszę cię przygotować.
Laurie, nie stój tak, tylko przygotuj konie. Dziękuję.
Nigdy nie pytasz mnie o moją matkę, nawet gdy wiesz, że u niej byłam.
Zakładam, że jeszcze żyje.
- Ale ja ciebie pytam o twoją. - Nie mam pojęcia dlaczego.
- Robisz to umyślnie. - To prawda.
- O co im chodzi? - Nie mam pojęcia.
- Tato, wydasz to? - Co będzie z Małymi Kobietkami?
Masz resztę tej książki?
Co?
ZABAWA W PIELGRZYMÓW
Chcę ci poprawić włosy.
- Zatrzymać powóz! - Stop!
Wysiadaj.
- Idź! - Szybko!
Pocałuj go z miłością.
Naprawdę nie rozumiem, dlaczego nie wyszła za sąsiada.
Bo sąsiad poślubił jej siostrę.
Racja. Oczywiście.
A więc za kogo ona wyjdzie?
Za nikogo. Żadnego z nich nie poślubi.
Nie.
- Nie! Nic z tego nie będzie. - Wciąż mówiła, że nie chce wyjść za mąż.
Kogo to obchodzi?
- Ma wyjść za mąż, a nie być konsekwentną. - To nie jest dobre zakończenie.
Dobre zakończenie to takie, które się sprzedaje.
Proszę mi wierzyć: jeśli pod koniec tej uroczej opowieści
bohaterka zostanie starą panną, nikt tej książki nie kupi.
Nie warto jej drukować.
Najwyraźniej małżeństwo zawsze jest układem finansowym. Nawet w książkach.
To romantyzm.
- Raczej wyrachowanie. - Proszę to tak zakończyć.
Dobrze.
Idź!
Pocałuj go z miłością!
Idź, Jo!
Jo!
Nie chcę, żebyś wyjeżdżał. Zostań!
- Naprawdę? - Tak.
- Nie wyjadę, jeśli chcesz, żebym został. - Tego chcę.
- Niewiele ci mogę dać. - To bez znaczenia.
Mam puste ręce.
Nie są puste.
Podoba mi się.
To romantyczne zakończenie.
Bardzo poruszające. Pełne emocji.
Dziękuję.
Ten rozdział możemy zatytułować „Pod parasolem”.
- Dobrze. - Doskonale.
A teraz sprawa kontraktu. Mogę pani dać 5% z zysków.
Czyli dostanę 5% dochodu.
5% dochodów netto po tym, jak dostanę zwrot kosztów.
A płatność z góry?
To ja ryzykuję, drukując tę książkę.
Ale to moja książka.
Jeśli się sprzeda, oboje zarobimy.
- A jeśli nie - nie zbankrutuję. - A wtedy ja nic nie dostanę.
Nie. Zapłacę pani teraz 500 $ za prawa autorskie.
Za prawa?
Za prawa do wznowień, dalsze części, prawa do postaci.
- To może być coś warte? - Jeśli książka okaże się sukcesem.
A więc jest to coś, co powinnam posiadać.
Czyż pani rodzina nie potrzebuje pieniędzy?
Potrzebuje, stąd prośba o płatność z góry.
Nie, to zbyt ryzykowne. Zapłacę tylko za prawa.
Proszę zatrzymać te 500 $, a ja zatrzymam prawa.
I chcę 10 procent zysków.
5,5% - to dobra stawka.
- 9%. - 6%, nie więcej.
Panie Dashwood, dla pieniędzy wydaję moją bohaterkę za mąż.
Powinnam coś z tego mieć.
6,6%.
- Umowa stoi. - A o prawach możemy później porozmawiać.
Już podjęłam decyzję. Chcę posiadać prawa do swojej książki.
AKADEMIA PLUMFIELD
- Gdzie ona jest? - Tutaj!
Chodźcie!
Spróbuj zrobić literę B.
Sto lat, Marmee!
MAŁE KOBIETKI
NA PODSTAWIE POWIEŚCI LOUISY MAY ALCOTT
Tekst: Agata Deka
Fragment „Wieczoru Trzech Króli” w tłumaczeniu Antoniego Langego
Tłumaczenie napisów: Agata Deka